مناجات ماه رمضانی با خداوند کریم
جــز آه حرفی در خــور گـفـتن ندارم جــز آه حــرفـی هست امــا من ندارم چون طفل بازیگوش، عصیانگر، گرسنه راهی به خــانه غیر بـرگشتــن ندارم پوسیــده یا پــاره شـده یــا آب رفــتـه مهمانی است و حیف؛ پیراهن ندارم این چه بلایی بـوده آوار است بر من اسم تو را می خوانم و جوشـن ندارم آه ای مــلائک رو بپــوشانیــد از من غــرق معاصی هستم و دیــدن ندارم می جــویمت ای انـتــهــای آرزوهــا می جویم اما پاسخی جــز لَــن ندارم در آســمــان تــیــرۀ بــخــت غــریـبم جز کربلا من نقـطه ای روشن ندارم من که به غیــر کــربلا موطن ندارم من که به غیــر کـربــلا مـدفن ندارم |